Αφού βγάλαμε μερικές φωτογραφίες συνεχίσαμε το δρόμο μας και μετά από μερικά λεπτά φτάσαμε στο ξενοδοχείο. Με το που φτάσαμε δεν βλέπαμε την ώρα να πάμε για μπάνιο! Όμως δεν ξέραμε πού ακριβώς να πάμε:
- Ρε κορίτσια, που θέλετε να πάμε για μπάνιο; Ρώτησε η Κατερίνα.
- Μμμ… εγώ λέω να πάμε στον Μέγα Λάκκο σήμερα και αύριο που θα είμαστε πιο ξεκούραστες πάμε στον Μύρτο! Απάντησα εγώ και τα υπόλοιπα κορίτσια συμφώνησαν.
Τη πρώτη μέρα λοιπόν την περάσαμε στον Μέγα Λάκκο και τη δεύτερη βουρ για τον Μύρτο!
Τέλος πάντων φτάσαμε στην παραλία η οποία φαινότανε ακόμα πιο ωραία από κοντά! Ευτυχώς δεν είχε κύμα γιατί αλλιώς δεν θα το ευχαριστιόμασταν το μπάνιο.
Βουτήξαμε μέσα και αρχίσαμε να κολυμπάμε. Εγώ κολυμπούσα προς τα βαθιά για να κάνω ένα μακροβούτι. Όταν πήγα κάτω απ’το νερό είδα μια σκιά να κατευθύνετε πάνω μου. Δεν μπορούσα να την διακρίνω καλά γιατί ήταν θολά κάτω απ’ το νερό. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν κανένα ψάρι, όμως δεν ήταν έτσι. Ανέβηκα στην επιφάνεια και κολύμπησα γρήγορα στα ρηχά. Η σκιά εντωμεταξύ ήταν πίσω μου και με ακολουθούσε, παρόλα αυτά όμως προσπαθούσα να μην πανικοβληθώ αν και είχα χεστεί πάνω μου!
Οι φίλες μου ανησύχησαν:
- Τι έπαθες Βασιλική; Ρώτησε η Ελένη.
- Δεν έπαθα τίποτα καλέ! Γιατί Ρωτάς;
- Είσαι κατάχλομη γι’ αυτό!
Εγώ δεν ήξερα τι να πω, παρά βγήκα έξω. Δεν μπορούσα με τίποτα να ξεχάσω εκείνη τη σκιά που είδα. Βέβαια προσπαθούσα να σκεφτώ θετικά ότι όντως ήταν ένα ψάρι. Αλλά από την άλλη λέω: “Μα τα ψάρια δεν ακολουθούν τους ανθρώπους, μόνο τα δελφίνια”!
Αποφάσισα όμως να νικήσω το φόβο μου και να ξαναμπώ μέσα:
- Θα μας πεις επιτέλους τι έπαθες στα καλά καθούμενα ή θα μας σκάσεις;
- Εντάξει. Αφού επιμένετε θα σας πω.
Με λίγα λόγια τους είπα τι έγινε και έβαλαν τα γέλια…
- Χα, χα!! Γι’ αυτό φοβήθηκες; Ρώτησε η Κατερίνα.
- Έλα ντε! Μπορεί να ήταν ψάρι. Απάντησε η Μαριάννα.
- Μακάρι να είναι έτσι, όμως με ακολουθούσε καθώς έβγαινα απ’ το νερό!
Εκεί τα κορίτσια σώπασαν και κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Μάλλον φοβήθηκαν κι αυτά.
- Είσαι σίγουρη; Ρώτησε πάλι η Μαριάννα.
- Απολύτως! Απάντησα εγώ.
Ξαφνικά κάτι με τράβηξε από το πόδι και με πήγε κάτω απ’ το νερό και δεν μπορούσα να βγω. Τα κορίτσια πανικοβλήθηκαν, δεν ήξεραν τι να κάνουν ώσπου κάποια από τα κορίτσια με τράβηξε από τα χέρια και με έβγαλε στην επιφάνεια. Επιτέλους μπορούσα να πάρω ανάσα.
- Είσαι καλά;!
- Ναι καλά είμαι, Για μια στιγμή νόμιζα ότι θα πέθαινα!
Εννοείται πως φύγαμε κατευθείαν από εκεί. Ούτε λεπτό δεν μπορούσαμε να μείνουμε!
Μόλις φτάσαμε στο ξενοδοχείο ψάξαμε στο laptop για πληροφορίες σχετικά με τον Μύρτο για να δούμε μήπως κρύβει κανένα σκοτεινό μυστικό. Στην αρχή βρήκαμε κάτι φωτογραφίες, παρακάτω όμως έλεγε ότι πριν πολλά χρόνια ένα κοριτσάκι είχε πάει σε αυτήν την παραλία με τους γονείς της και ότι καθώς κολυμπούσε επειδή δεν ήξερε καλό μπάνιο πνίγηκε και λένε ότι είναι στοιχειωμένη. Βέβαια σκεφτήκαμε ότι στον υπόλοιπο κόσμο δεν είχε συμβεί.
Πάντως όταν αυτό με τράβηξε κάτω απ’ το νερό δεν μπορούσα να βγω άρα δεν τα φαντάστηκα.
Αν σε κανέναν δεν έχει συμβεί αυτό πάντως να ξέρετε ότι σε εμένα συνέβη. Δεν ξέρω το πώς και το γιατί πάντως έγινε.
