Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Από που βγήκε το σήμα της νίκης και τι σχέση έχει με τους τοξότες;


By on 8:15 μ.μ.

Τι σχέση έχει το σήμα της νίκης που όλοι κάνουμε σήμερα με τη μάχη μεταξύ γαλλικών και αγγλικών στρατευμάτων και τους τοξότες του αγγλικού στρατού 

Στις 19 Απριλίου του 1415, ο βασιλιάς της Αγγλίας, Ερρίκος Ε’, κήρυξε πόλεμο εναντίον της Γαλλίας. Ο Άγγλος βασιλιάς επέλεξε να μη βασιστεί τόσο στους ευγενείς ιππότες, που συνήθως αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος του στρατού, αλλά σε τοξότες. Η απόφαση του Ερρίκου, αν και ανορθόδοξη, αποδείχτηκε εξαιρετικά αποτελεσματική. Μέχρι τότε στους πολέμους συμμετείχαν κυρίως ευγενείς ιππότες, με βαριά πανοπλία και οπλισμό. Ήταν εκπαιδευμένοι πολεμιστές και ακολουθούσαν τον κώδικα της ιπποσύνης, που απαιτούσε γενναιότητα στη μάχη, αλλά και ηθική ανωτερότητα.
Άγγλος τοξότης Αντιθέτως οι τοξότες του Ερρίκου προέρχονταν από κατώτερα στρώματα της κοινωνίας και πολλοί ήταν εγκληματίες, που είχαν πάρει χάρη για να πολεμήσουν στο πλευρό του βασιλιά. Το όπλο τους ήταν το βρετανικό μακρύ τόξο, που αποτελούσε την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.
 Τα βέλη κάλυπταν απόσταση μέχρι και 250 μέτρα, πολύ μεγαλύτερη απ’ ότι το συνηθισμένο τόξο και διαπερνούσαν τις χοντρές πανοπλίες των ιπποτών. Ένας καλός τοξότης μπορούσε να εκτοξεύσει και 12 βέλη το λεπτό. Το μοναδικό ελάττωμα του όπλου ήταν ότι απαιτούνταν τεράστια δύναμη και τεχνική για να τραβηχτούν οι χορδές του. Θα ήταν αδύνατον για κάποιον τυχαίο να χρησιμοποιήσει επιτυχώς ένα τέτοιο τόξο, χωρίς μακροχρόνια εκπαίδευση.
 Οι Βρετανοί όμως είχαν παράδοση στην τοξοβολία και όλοι οι άντρες εξασκούνταν από πολύ μικρή ηλικία. Ο Ερρίκος ήξερε ότι ο στρατός του, αν και ελαφρά οπλισμένος, ήταν μια άρτια εκπαιδευμένη και αποτελεσματική φονική μηχανή.

Η πολιορκία του Χαρφλέρ

 Στις 13 Αυγούστου του 1415, ο στρατός του Ερρίκου αποβιβάστηκε στη Νορμανδία και πολιόρκησε το γαλλικό λιμάνι Χαρφλέρ. Ο Ερρίκος υπολόγιζε ότι η πολιορκία θα έληγε γρήγορα, αλλά οι Γάλλοι αντιστάθηκαν σθεναρά. Οι εβδομάδες περνούσαν, οι Γάλλοι δεν παραδίνονταν και τα εφόδια των Άγγλων μειώνονταν μέρα με τη μέρα. Τα στρατεύματα του Ερρίκου άρχισαν να αποδεκατίζονται από δυσεντερία και όλα έδειχναν ότι η εκστρατεία θα τελείωνε πριν ακόμα αρχίσει. Για καλή τους τύχη, οι Γάλλοι παραδόθηκαν ένα μήνα αργότερα, στις 22 Σεπτεμβρίου και άνοιξαν τις πύλες στους αντιπάλους. Οι Άγγλοι λεηλάτησαν την πόλη, βιάζοντας γυναίκες και κλέβοντας περιουσίες.
 
 
Αν και η πόλη ήταν στο έλεος των στρατιωτών, οι Γάλλοι ιππότες που είχαν οργανώσει την άμυνα ήταν προστατευμένοι απ’ τον κώδικα της ιπποσύνης. Σύμφωνα με το πρωτόκολλο, όταν συλλαμβάνονταν ιππότες, δεν εκτελούνταν αλλά κρατούνταν ως όμηροι και απαιτούνταν λύτρα για την απελευθέρωσή τους. Επειδή όμως παραδόθηκαν, οι Άγγλοι δεν μπορούσαν να τους αιχμαλωτίσουν και τους άφησαν ελεύθερους, χάνοντας έτσι ένα σημαντικό χρηματικό ποσό. Οι Άγγλοι συνέχισαν την πορεία τους, κατευθυνόμενοι προς το Καλαί, που σκόπευαν να καταλάβουν. Στη διαδρομή έκαιγαν καλλιέργειες και κατέστρεφαν οικισμούς για να τρομοκρατήσουν τους Γάλλους.

Η αντίδραση των Γάλλων

 Η Γαλλία δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει την επίθεση των Άγλλων. Κάρολος Στ”, ο τρελός Γάλλος βασιλιάς Ο τρελός βασιλιάς Κάρολος ΣΤ΄ πίστευε ότι ήταν φτιαγμένος από γυαλί και ήταν ανίκανος να κυβερνήσει. Οι ευγενείς μάχονταν μεταξύ τους για την εξουσία και στο βασίλειο επικρατούσε χάος. Γι’ αυτό καθυστέρησαν να αντιδράσουν, όταν ο Ερρίκος πολιόρκησε το Χαρφλέρ. Όμως, μετά την ντροπιαστική παράδοση της πόλης και την αδίστακτη λεηλασία των Άγγλων, οι Γάλλοι συγκροτήθηκαν και πήραν τα όπλα. Ιππότες από κάθε γωνιά του βασιλείου ταξίδεψαν στη Ρουέν, όπου συντάχθηκε ο στρατός. Ακόμα και απλοί χωρικοί θέλησαν να πολεμήσουν, αλλά οι ιππότες δεν ήθελαν να οπλίσουν τις κατώτερες τάξεις, γιατί φοβόντουσαν μήπως εξεγερθούν. Κυρίως όμως, πίστευαν ότι ο πόλεμος ήταν υπόθεση των ευγενών και δεν άρμοζε σε χωρικούς που ήταν ανάξιοι πολεμιστές. Στο τέλος, οι δυνάμεις των Γάλλων έφταναν τις 30 χιλιάδες. Οι Άγγλοι δεν ξεπερνούσαν τις 9 χιλιάδες και ο αριθμός συνεχώς μειωνόταν, λόγω της δυσεντερίας. Ξαφνικά, η πλάστιγγα έγειρε εμφατικά προς την μεριά των Γάλλων, που άρχισαν να καταδιώκουν τους εξασθενημένους Άγγλους.

Η απελπισία των Άγγλων

 
Ερρίκος Ε” Ο Ερρίκος είχε αρχίσει να ανησυχεί. Είχε χάσει 2 χιλιάδες άντρες από δυσεντερία και όσοι απέμεναν κόντευαν να πεθάνουν απ’ την πείνα. Δεν είχαν υπολογίσει ότι η πολιορκία θα κρατούσε τόσο καιρό και δεν είχαν εφοδιαστεί ανάλογα, με αποτέλεσμα οι στρατιώτες να τρέφονται με βελανίδια και γρασίδι. Κυνηγημένοι απ’ τον πολυάριθμο γαλλικό στρατό, οι Άγγλοι είχαν πραγματικά απελπιστεί. Προσπάθησαν να κόψουν δρόμο για το Καλαί, περνώντας από ένα στενό πέρασμα στον ποταμό Σομ. Ήλπιζαν να φτάσουν στο Καλαί, χωρίς να αντιμετωπίσουν τους Γάλλους, αλλά δεν τα κατάφεραν. Οι Γάλλοι τους πρόλαβαν και η μάχη ήταν αναπόφευκτη.

Η μάχη του Αζινκούρ

 
Τα στρατεύματα πριν από τη μάχη
Το βράδυ της 24ης Οκτωβρίου του 1415, οι Γάλλοι γλεντούσαν και θριαμβολογούσαν. Ήταν σίγουροι για τη νίκη και ανυπομονούσαν να δώσουν ένα γερό μάθημα στους εχθρούς. Το σχέδιο του ιππότη Ζαν Μπουσικό, που διοικούσε τα γαλλικά στρατεύματα, δεν μπορούσε να αποτύχει. Ο Μπουσικό δεν υποτίμησε τον αντίπαλο και απέρριψε την κατά μέτωπο επίθεση, που ήξερε ότι είχε αποτύχει πολλές φορές στο παρελθόν όταν πολεμούσαν με τους Άγγλους. Αντίθετα, θα χρησιμοποιούσε κι αυτός τοξότες, μισθοφόρους απ’ την Ιταλία και μετά θα έστελνε τους ιππότες στα πλευρά του αντίπαλου στρατού, για να τους περικυκλώσει. Το πρωί της 25ης Οκτωβρίου, οι δύο στρατοί συγκεντρώθηκαν στο στενό πέρασμα μεταξύ του δάσους Τραμεκούρ και του δάσους Αζινκούρ.
 
 Όλο το βράδυ έβρεχε και το έδαφος ήταν γεμάτο λάσπες. Οι Άγγλοι ήθελαν να δεχτούν κατά μέτωπο επίθεση απ’ τους Γάλλους, γιατί ήξεραν ότι θα υπερτερούσαν σε μια τέτοια επίθεση. Γι’ αυτό τους προκαλούσαν με κοροϊδίες και βρισιές. Συγκεκριμένα, οι Άγγλοι έδειχναν στους Γάλλους τα δύο δάχτυλα, τον δείκτη και τον μέσο, με τα οποία τραβούσαν τις χορδές του τόξου.
 
 Προηγουμένως, οι Γάλλοι είχαν σχολιάσει ότι όταν νικούσαν, θα έκοβαν τα δάχτυλα των Άγγλων, για να μην μπορούν να χρησιμοποιούν το τόξο. Από αυτή τη χειρονομία των Άγγλων πιστεύεται ότι προέρχεται το γνωστό σήμα της νίκης. Η άλλη θεωρία είναι ότι η χειρονομία υιοθετήθηκε από τους Άγγλους και χρησιμοποιήτε για να προσβάλει τους αντιπάλους τους. Η μόνη διαφορά με το σήμα της νίκης είναι ότι η παλάμη είναι αντεστραμμένη. Βέβαια δεν υπάρχουν ατράνταχτες αποδείξεις ότι οποιαδήποτε απ” τις δύο χειρονομίες προήλθε απ” τη συγκεκριμένη μάχη.
 
Οι κοροϊδίες των Άγγλων λειτούργησαν και οι Γάλλοι Ιππότες επιτέθηκαν κατά μέτωπο, παρακούοντας τις εντολές του Μπουσικό. Αμέσως οι Άγγλοι άρχισαν να εκτοξεύουν τα βέλη τους, που έσπειραν τον πανικό στους επιτιθέμενους. Τα άλογα αφήνιασαν και έριξαν τους αναβάτες και οι ιππότες με τη βαριά πανοπλία δεν μπορούσαν να σηκωθούν, αν γλιστρούσαν στο λασπώδες έδαφος, Το στενό πέρασμα δεν επέτρεπε στους Γάλλους να περικυκλώσουν τους αντιπάλους, όπως είχε υπολογίσει ο Μπουσικό και τα βέλη έπεφταν βροχή. Ο τεράστιος αριθμός των Γάλλων, που σε άλλη περίπτωση θα ήταν προτέρημα, στο στενό πέρασμα ήταν εμπόδιο. Επιτέθηκαν με μεγάλη ορμή, αλλά δεν χωρούσαν όλοι, με αποτέλεσμα να ποδοπατούνται. Όταν πια οι Γάλλοι κατάφεραν να πλησιάσουν αρκετά, ο Ερρίκος διέταξε τους τοξότες να παρατήσουν τα τόξα και να πολεμήσουν σώμα με σώμα. Οι Άγγλοι ήταν ελαφρά οπλισμένοι, ευκίνητοι και αφού δεν ήταν όλοι ιππότες, ήξεραν να πολεμούν και βρώμικα. Οι Γάλλοι ιππότες γλιστρούσαν στη λάσπη και δεν προλάβαιναν τα γρήγορα χτύπημα των αντιπάλων τους. Ο θρίαμβος εξελίχθηκε σε τραγωδία.

Η εκτέλεση των αιχμαλώτων

η συνέχεια εδώ: news247.gr

 Μηχανή του Χρόνου

0 comments:

Δημοσίευση σχολίου